Dichtwerk op maat bij beeld 'voorbeeldige bloem' van Etienne Desmet.

Drie golven verlaten jasmijn

En krullen rond m’n hart,

Waar ‘t blank hunner schijn

Tot een kwartsmist verhardt,

Die mij hoedt voor de dagen

Van doornen en kalmus, 

Eer ze mij zullen belagen,

En ik hen in schoonheid kus.

Dichtwerk op maat bij beeld van Barbara Nanning.

Ontsproten uit aarde zijn borst

Neem ‘k een weelderig figuur aan,

Dat de moed van duizend zielen torst,

Wassend door de wereldse waan

Brandt mijn minzaam de woestenij -

Als git zich door m’n wieren vlecht

Doof ik ‘t gekrijs benee ‘t hemeltij,

Waar de heilige zijn godsvuur aflegt.

Gedicht bij beeld Self-Portrait van Bert van Loo.

Ontwaar ‘t gelaat,

Moede verhuld

Heeft ’s werelds zeer

Zich hier gevonden;

Van wit agaat

Deel ik m’n schuld

En bloed ik temeer

Uit leliewonden -

Waar de beek vaker,  

Weg van ‘t hoofd,

Toch klimmen kan

Over heuvel’s pijn,

Bewijst de maker,

Van gewas beroofd,

Dat deze man

Z’n portret kan zijn.

Vers bij beeld van Michiel Hendryckx.

Najaarsbast ademt uw silhouet

En zie de broeders te velde gaan,

Op Pan zijn borst lijk ik ingebed

In de reukwolken van de galigaan

Schetst zon me tegen ‘t aangezicht,

Wiens huid mij nader gestalte biedt,

Tussen slierten van lover opgelicht

Vangt ‘t oog wat de eeuwigheid ziet.

Dichtwerk op maat bij het schilderij 'Zelfvertrouwen' van Wim Van Aalst.

Soeverein is mijn stand,

Welke ootmoed overmant,

Waarbij de houten vlecht

M’n twee bodes ontknecht,

Rust het gevederde kompas

Op vlerken van witsteenas,

Die mij tot slot als vorstin

In ’t geloof laten dat ik min.

Dichtwerk op maat bij het gelijknamig beeld 'Pierced Stream' van Johan Tahon.

Thans toon ik hier mijn gelaat,

Gekneusde stronk, waarin ‘t mom

Het geraamte zijner natuur verlaat

En vergroeit met eeuw’ge wasdom;

Zie ik tegen het diepste beneden

Bladeren uit des mensens mond

Die walsen, zo het litteken kneden,

Bij elk sterven dat z’n ure verkondt.

Gedicht

Zeemeermin

Alweder bracht ik je naam naar voren,

Terwijl de boot een andere kant uitvoer

Sloeg wind de zeilen en voorbij de toren

Verloor men greep op ‘t balsturige roer.

En van land reisden wij verder heen,

Noch kon er iemand het anker slaan

Aan steen of hoop die allengs verdween

Uit alle ooghoeken van de oceaan.

En toen milderde ik je naam en sprak:

‘O lieden, wees niet meer in vrees.’

Ik borg haar behoedzaam eer een wrak

Ons omarmde en weder de zeilen hees.

En op vleugelloze wateren konden we varen

Tot ik met dromende lippen ‘t anker liet,

Zag ik benee de romp nog je rug en haren

Dieper fladderen in een meerminnenlied.