Vers op maat bij Nicolas Dings' Time Out.

Mij verglijdt een marmren plooi

En ‘t maalsel van tulp en kristal

Bekleedt mij niet met zijn getooi,

Dat het leven aan zich slijten zal;

En mede het graf is mij te breed,

Alleen ‘n nagalm van zwart agaat

Sluiert zich om het grauwge leed,

Als Tijd mij in zijn klauwen slaat. 

Dichtstuk op maat bij een zelfportret van Erwin Olaf.

Het weerschijnsel schenkt den leest

Van deez’ pelgrim welke nimmer vreest

Hoe het tijdskruid hem ter lijve snelt

Of de blom kwelt op zijn lichaamsveld,

Want in het fraaie, omkranste gewaad,

Dat noch vreugd, noch smart verraadt

Herleeft de heilige hoe de ketter ‘m ziet:

Met engelstof wit en Bozebloed van graniet.

Dichtwerk op maat bij fragment uit 'Verbinding' van Elise van der Linden.

Stonden kronkende voort

En ’t ure der zonnen zacht

Heeft zich aan ‘t éénge oord

Van helle zwemen verpacht,

En ofschoon iedre kommer

Vliedt door spriet van roet,

Blijft de heideplas ‘t lommer

Als moeder h’r kindren zoet.

Vers op maat bij beeld 'Hanzebaken' van Marte Röling.

Op deze zilte, krullende gaard,

Waarop een gulden of stalen tint

Noch het geruis of de klei bevaart

Of ’t vasteland aan den verre bindt,

Schudt Triton, zonder z’n vierspan,

‘t Godenvocht der schuimende zee,

Dat Midas zijn rijk niet roeren kan

En diens boot aflaat in ’n odyssee.

Dichtstuk op maat bij Theo Jansen's 'Umerus Silent Beach'.

Vergane is des mensens wezen

En vlerken ontvouwen ’n kuil,

Wat heiligt is tot niets verrezen

En houdt de zondaren schuil;

Want elke wende dient de dood,

Doch als wind ’t leven ontvleest

Beweegt hij op korrel en stoot

De beendren van ‘t stille beest.

Dichtwerk op maat bij tekening 'Burn Out' van Karl Meersman.

Ter einden gelijkt deez’ rauwe hand,

Ofschoon niemand de asvlokkerij ziet

Van de krijgsman die is opgebrand

In wolken van doodstof en zielsverdriet,

Zal geen dit als wapenfeit erkennen

En zegepraalen met scharlaken vlag,

Want bezieling siert geen vleespennen,

Noch geeft zij vlam aan ‘n laatste dag.

Gedicht

Passage uit een ongeschreven elegie.


Verdoem ik alle lettren of ben jij ze waard?

Doch ’t is m’n pen die niet van jou kan blijven

En verdicht ik ‘n woord dat jouw wezen evenaart,

Leest de afloop maar in ‘n jammerlijk schrijven.

En welke lettergrepen mede ‘t slotrijm bepalen,

Niets herhaalt zich tot de zin jouwer persoon

Of echoot een woordenbrij in vastre vocalen,

Dan nog klinkt je aanzien niet in de juiste toon.

Hoe ik ook schrijf, verdicht of woorden zet -

Noch inkt of verstand kan zich naar jou vormen;

Ach, verdoem mij alle lettren van vers of sonnet

En laat mij gezegend voor de knaagwormen.