Dichtstuk op maat bij schilderwerk van Rob Scholte.

Gunt gij ons ‘n waare serafijn

En zien wij noch zucht of tred

En is haar haast enkel schijn,

Die door hem hier is vastgezet?

Of trof zij zijn gunstige hand -

En bewoont ze geen stilleeven,

Doch zweeft zij als Gods gezant,

In een voile van mist gedreeven?

Ach, laat de vraag niets gebaard -

Doch gun ons louter wie zij is:

Een zucht of tred van deez’ aard’

Of een serafijn in een beeltenis?

Gedicht op maat bij werk van Irene Fortuyn.

‘t Heeft meiknoppen doen zweeten

En vorst het daggoud opgelegd,

‘t Heeft de lippen der profeeten

Doen slaapen voor Gods onrecht,

‘t Heeft Aphrodite doen luiden

In symfonie naar ’t hoogste goed,

‘t Heeft de borst van het Zuiden

Gehard voor alle rampspoed

En ‘t heeft Kunst laten spreeken

En zich door al en ieder geuit

En alles behoed voor gebreeken

Met grauwe slierten van dahliakruid.

Gedicht op maat bij tekening 'Thea' van Rob Polak.

Als wees van de Bekoorlijkheid

Schonk hij haar een onderkoomen,

Dat ‘t oog opaalt en tezelfdertijd

Geneugte-tranen doet stroomen,

En zo geeft het gitkolen silhouet,

Waar veer en penseelen om strijden,

‘n Portret dat zichzelf en ‘t vers redt:

Thea, een muze uit de hoogtijden.

Dichtstuk op maat bij beeld 'Faith' van Jan-Carel Koster.

Is ‘t geloof éénge vorm genegen?

Wanneer hij houwt uit het wezen

En als som geen marmeren regen,

Op een praalbede hoeft te vrezen.

Zo heeft hij thans weder bewezen -

Schoon dient maar één belijdenis,

Die uit z’n hogere hand verrezen  

Hier als godsvrucht neergedaald is.

Vers op maat bij schilderwerk van Tjebbe Beekman.

Over ‘t baken aan den boezem van ‘t bos

Heeft een kijkspel zich tentoongespreid:

Masten schudden hun esmeraudstof los,

Pirouetteerend met de zoom van schittertijd.

En al wat daarrond met adem is geboren -

Wat fladdert in toverij langs ’t asterveld,

Wordt zolang den dagschouw zijn gloren

Door paletsappen weeldrig te kijk gesteld.

Dichtwerk op maat bij beeld 'De kus' van Ger van Tankeren.

Het is de zang niet welke mij welft,

Noch ben ik als ‘n pauwveer gezwicht 
Voor de leeuwerik die z’n schimhelft

Laat verdwijnen door ‘t heemellicht -

Want ‘t is een begeerte die mij buigt,

Als een twijgje waarop twee mussen,

De één zijn liefd’ voor haar betuigt

Ten einde h’r wang te mogen kussen.

Dichtstuk op maat bij werk 'Beneath the water' van Barbara Nanning.

Alweder doet zij kunst verhalen,

Ditmaal door de fraaiste der koralen

Heeft ze mij geboetseerd als was -

En met vingers van prinseslijk glas

Begon ze mijn ziel te verzinnen

En sprak ginds de zeemeerminnen:

Til haar zo op ‘n hymne naar boven

En zij zal ‘t schoon een stilleven beloven.