Dichtstuk op maat bij werk van Barbara Nanning.

 

Gelijk een jeugdige loot

Werd ik niet verstoten,

Doch in haar schoot

Der ware kunst gegoten

En zal ik eeuwig bloeien

In ’t genoegen van ied’re blik

En natuur niet vermoeien,

Noch breken in haar schik.

https://www.barbarananning.nl/nl/

Sonnet 'Laat de lente in mijn hart maar doven' uit nieuw manuscript.

 

Ik kan me niet van jou bevrijden,

Jouw hart en ziel waken overal

Zo fel dat het me verteren zal

Als ik me niet van jou kan onderscheiden.

 

En gemeen is zij die het ure slaat,

Want dan pas word ik gewaar;

Je bent een kristalhelder gevaar,

Dat me doden kan in mijn povere staat.

 

Dus wees zo lief en trek je terug,

Scheur die vleugeltjes van jouw rug

Laat m’n ogen niet proeven van je leest.

 

Laat de lente in mijn hart maar doven

Zodat het me niet langer kan beroven

Van mijn bloed, mijn beenderen en mijn geest.

 

Sinterklaasvers voor hondenmagazine Onze Hond.

 

Ieder jaar weder rond deze tijd

Brengt hij iets wat de mens verblijdt,

Maar nu koester ik het meest van al

De hoop dat hij ons niet vergeten zal;

Een kluif, een koekje of wat speelgoed

Of nog iets wat me lekkerbekken doet.

Nog even slapen - m’n sokje ligt klaar,

Toe nou, lieve Sint, verras me maar.

Vers op maat bij 'Melkweg' van Stefan Bleekrode.

 

Wanneer den dag is verzongen

En een mens niet langer lijdt

Vult wereld zijn aardse longen

Met een roet klinkende tijd,

Die hij door ’t uure heel zacht,

Verstrooit in sterrenstof en maan,

Langs een stilte in de nacht

Tot de melkweg laat verstaan.

Dichtstuk op maat bij 'de drooglegging anno 2020' van Karl Meersman.

 

Door de wereldse wonden,

Welke hier zijn geslagen

Voelen we ons verbonden

Aan het luide weeklagen

En woekert een felle pijn,

Hier niet zover vandaan,

Waarin bloed tot karmozijn

Wordt vergoten tot een traan.

Vers op maat bij album van Anouk.

 

Menige planken heb ik betreden,

Menig mens met vreugd' beslaan

En in 't stof mijn ranke schreden

Nimmer tot niets laten vergaan.

Zo poog ik elk oor te schikken

Met stem, schrift of instrument

Word ik door Tijds wrede tikken

Zowel nu als overal herkend.

Gedicht op maat bij foto van koning Willem Alexander door Arenda Oomen.

 

Op deez' plek van degen of vriend
Heb ik als strijder ten volle gediend

En laat ik mijn triomf en boeket

In 't guld slaan zonder éénig verzet,

Hoef ik mijn geliefden en dit land

Niet te hoeden voor de rijpbrand,

Want eeuwig zijn zij die zich geven

Voor Oranje, het imm're leven.