dinsdag 12 juni 2018

Dichtstuk op maat bij Nederlandse staatsieportretten van Urban Larsson.













Hoofse draagers van alle boden,
Rein geborsteld uit mijn penseel
Om ’t hoopvolk en hunne noden
Te dienen met erve of plukjuweel;
En hoewel geen vlaggen cascaderen
Of geen tulpen worden ingebed,
Blijf ik de bloem Oranje eeren
Als één in dit tweeledig portret.

maandag 28 mei 2018

Vers op maat bij schilderij 'Vader' van Henk Helmantel.




















Ofschoon ik jou heb gevangen
In deez’ beeltenis bij schemering,
Viel kommer over jouw wangen,
Gelijk een droefte die vrijuit ging
Over jouw vlees en jouw kleren -
Verkavelt moeder’s afzijn jou nog?
Ach vaderlief, laat je niet bezeeren,
Geloven dat ze elders is, is zelfbedrog.

zaterdag 12 mei 2018

Vers op maat bij nieuw werk van Piet Paris - expositie 19 mei in Naarden, NL.




















Haare hals werpt zomerse vruchten op -
Wat bloesembollen vol zoetige geuren
Dollen met de goudsbloem haare knop
Terwijl meloenenbriesjes hen kleuren
En ‘t blaadje lijkt met den winde mee
Vredig te vaaren naar de Davids-toren,
Doch blijft hier en rijpt van lieverlee
Teneinde mens’ oogenpaar te bekooren.

woensdag 2 mei 2018

Gedicht op maat bij foto van Viviane Sassen.





















Hoe vlijm’ somtijds penseelen
Of hoe diep een gebeitelde huid,
Rijmvuur kan niemand keelen,
Noch dooft ’n portret de adem uit.

Voorwaar! Kunst leeft en heelt
Iedre weduwe of begeerende man,
Want weder toont ze in dit beeld
Dat zij nimmer roodbloeden kan.

vrijdag 20 april 2018

Vertaling van eigen hand van Oscar Wilde's Requiescat.



Requiescat


Tread light, she is near
Under the snow,
Speak gently, she can hear
The daisies grow.

All her bright golden hair
Tarnished with rust,
She that was young and fair
Fallen to dust.

Lily-like, white as snow,
She hardly knew
She was like a woman, so
Sweetly she grew.

Coffin-board, heavy stone,
Lie on her breast,
I vex my heart alone,
She is at rest.

Peace, peace, she cannot hear
Lyre or sonnet,
All my life’s buried here,
Heap earth upon it.

...

 
Requiescat


Treed licht, haar lijfje is dicht
Onder sneeuw vermoeid,
Spreek nog zachter want zij ligt
Waar ’t madeliefje groeit.

Gouden haren, door zon gebonden
Lijken mat, noch dof,
Toch zij was schoon, ongeschonden
Thans gevallen tot stof.

Als een lelie, als de witte kus
Amper de stilte nabij,
Doch zij was een dame, dus
Lieflijk groeide zij.

Vale zerk, een zware steen,
Welke haar borst bedekt
Thans kwets ik m’n hart alleen,
In ruste is zij opgewekt.

Vrede, vrede, ze kan niet horen
Een sonnet of lier,
M’n leven is met de aarde verloren
En ligt begraven hier.

maandag 9 april 2018

Vers op maat bij beeld van Henk Visch.




















Verstrikt in een amandelen-net,
Waarop kweeapplen hun wangen
Niet door ’t Zuiden worden gered
Of op lindegras worden gevangen,
Poog ik omzichtig uit dit citerspel,
Van garen en geroode gewrichten
Me te bevrijden aleer ik u vertel
Dat stilte mij te gronde zal richten.